Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Περαστικά κι αμίλητα






Μια κιβωτό είχε φτιάξει ευαισθησίας 
στον ζέχνοντα φεϊσμπουκικό το βόθρο, 
ένα κλαράκι ολάνθιστο, απευθείας 
να πάν' να στέκονται στον πρώτο όρθρο 

όσα πουλάκια επέταγαν στη νύχτα 
μακριά απ' τα βρόχια και τα μαύρα δίχτυα 
που εσκέπαζαν ψηλά την πολιτεία 
ατσάλινα, θανατερά και κρύα, 

μια κιβωτό μονάχα ευαισθησίας 
που αν είχε κάποια αξία τη χρωστούσε 
στα ξέμπαρκα και μόνο τα πουλάκια 
στην κουπαστή της που εφιλοξενούσε 

περαστικά απροσκάλεστα κι αμίλητα 
γι' αυτό κι αγαπημένα κι ανεχτίμητα. 
ά. 
  

5 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α ρε Δημητρα...Και να ήθελα, πώς να ..πέταγα τους από ψυχής υπέροχους στίχους σου? Κατά τ' άλλα, ψυχαδερφός ναι, Ποιητής όχι-είναι μεγαλη κουβεντα αυτή-, γιος σου με τίποτε αφού ειμαστε πάνω κάτω στα ίδια χρόνια...

      Διαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. !!Σε καταλαβαίνω βαθιά και δε λέω τίποτε...Λογάριασε μονάχα πως τούτη τη στιγμή, 11.44 πρωί 22 Αυγούστου,είμαστε δίπλα-δίπλα και τα λέμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή