Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Στέφανος Σκοπούλης : ο μπράτιμος των πέντε ανέμων







...μια  αναφορά στο Στεφανο Σκοπούλη, τον ορειβατη
που τελικά εμεινε αιώνια πάνω στα βουνά...μπράτιμος των πέντε ανέμων,"έφυγε" έτσι όπως θα 'θελε να "φύγει" ο καθείς που τα βουνά λατρεύει...
...ο γιατρός που δεν έπαιρνε φράγκο απ' τη φτωχολογιά, όπως έκανε παλιότερα κι ο άλλος γιατρός Σκοπούλης (συγγενής του), στα Γιάννενα....ο Στέφανος Σκοπούλης , που τον άνθρωπο αγάπαγε....
ο Στέφανος Σκοπούλης, που δέθηκε με τα βουνά και τη φύση, γιατί είχε μάθει από παιδί να ξεχωρίζει και ν' αγαπά τ' αληθινά σπουδαία...στις εξορμήσεις του με τον ορειβατικό, προτιμούσε να προπορεύεται, να βαδίζει ολομονάχος, για να γεύεται το μεγαλείο των βουνών ασυντρόφευτος κι άρα παίρνοντας απ' αυτά το μεγαλύτερο δυνατό μερίδιο συγκίνησης που θα μπορούσε....το πρόχειρο τραγούδι μου στο βιντεάκι , δυο κουβέντες που θα ' θελα να του 'λεγα στ' αυτί, αύριο στο ξόδι του...παραλλάζοντας (το έκανα ήδη στους στιχους που ακολουθούν) τους στιχους που ακούγονται στο τραγούδι,σε δεύτερο πρόσωπο....
ΜΠΡΑΤΙΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΑΝΕΜΩΝ
Βιός σου μονάχο της βροχής το κρύο το χάδι
και το κορμί σου ο μπράτιμος των πέντε ανέμων
κι η καλησπέρα των θλιμμένων χρυσανθέμων
Εσπερινό προτού σημάνουν στο σκοτάδι. 

Πλούτος δεν σ' έθελξε άλλος και περιουσία .
Έτσι σού ορίστη: στα βουνά με τ' άλλα ζούδια
του Πλάστη, τρέχοντας , του αιθέρα τα τραγούδια
γρικώντας, να νογάς του κόσμου την ουσία.
........................................­..................................
Βάστα, μανούλα-γης μου, τα περάσματά σου,
με του λαφιού τη βιάση ο ταπεινός να τρέχει
για να ομορφαίνει, για να υψώνεται, ν' αντέχει,
ώσπου μια αυγή να τον δεχτείς στην αγκαλιά σου.
ά. - λεύτερη Πίνδος

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Μόνο να σ' αγαπάω . . .

video

https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou?fref=nf&pnref=story

...ένα τραγουδάκι μου, αμιξαριστο εντελώς και με τη φωνή σαν σε
live που λένε και στο χωριό μου...όπως το ηχογραφησαμε ψες αργά...
ΜΟΝΟ ΝΑ Σ' ΑΓΑΠΑΩ...
Στον ύπνο σου χιονίζει κι απόψε, καλή μου,
κι εγώ στα βλέφαρά σου πετώ, 
στην πόλη αυτή που μοιάζει με δίχτυ, μικρή μου,
πουλάκι είμαι χαμένο κι εγώ...

Πέφτει χιόνι στο μπαλκόνι,
'δές με στο τζάμι χτυπάω...
Μόνο να σ' αγαπάω έμαθα, μικρή μου...
Μη σκιάζεσαι το χιόνι...
Μονάχη σου μη μένεις, να βγαίνεις, καλή μου,
να τρως και να κοιμάσαι καλά,
κι εγώ θα σου μερώνω τον ύπνο, μικρή μου,
ν' αφήνεις μονάχα ανοιχτά...
ά.

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Μπαλάντα για τις γυναίκες με το μετέωρο κι αβέβαιο περπάτημα


 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1015317568527971&set=a.139421992784204.26009.100001492111524&type=3&theater
...κι ωσάν έρμο, μαύρο αστάχυ 
όμορφη κι ολομονάχη, 
τη ζηλεύουνε από γύρω 
οι χωρίς ψυχή και μύρο. 
ά. 
...ξέρω μια ωραία γυναικα, γυρω στα 40, στην πόλη μου, λεπτή, με τη "θλιμμένη"  κατατομή  που έχουν οι ευγενείς/ξεχωριστοί άνθρωποι...βαδίζει ατέλειωτα, πάντα μόνη....το περπάτημά της αβέβαιο, μετέωρο...κι αυτή,δυο φορές όμορφη μες στη μοναχικότητά της...βαδίζει σαν να μην εχει προορισμό, σαν να θέλει να λειώσει στο βήμα της τις ματαιώσεις μιας ζωής που περασαν από πάνω της...και κάποιον  μεγάλο ανευόδωτο έρωτα.... 

ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΚΙ ΑΒΕΒΑΙΟ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ 
Για τις γυναίκες μια μπαλάντα λέω να γράψω 
με το μετέωρο και τ'  αβέβαιο το περπάτημα, 
που ωσάν προορισμό κανένα να μην έχουν, 
παίρνουν το δρόμο κάθε εσπέρα, οκνά και ράθυμα, 

σαν τις βαρκούλες που άλλη είχαν χαράξει ρότα, 
κι άλλα πια, αθέλητα ταξίδια τώρα κάνουνε, 
με τα ιστία σε πλήρη άπνοια δικασμένα 
και τα κουπιά νωθρά κι αδύναμα να λάμνουνε, 

για τις γυναίκες που σαν στρίψουν στη γωνία, 
θα τις σηκώσει ο αγέρας -λες- παιχνίδια χάρτινα, 
γι' αυτές τις Άγιες μια μπαλάντα λέω να γράψω, 
με το μετέωρο και τ' αβέβαιο το περπάτημα, 

μα πρέπει να 'χει η μουσική ένα κάποιο βάρος, 
κι όχι μια δήθεν λα μινόρε σοβαρότητα, 
στο πέρασμά τους κάποια αξία να προσδώσω, 
τόσο που εβίωσαν της ζωής τη ματαιότητα, 

τόσο που ο έρωτάς τους έπεσε ο μεγάλος, 
νεκρός, σ' αχρείαστο, στη μάχη, ανδραγάθημα. 
Για τις γυναίκες μια μπαλάντα λέω να γράψω 
με το μετέωρο και τ'  αβέβαιο το περπάτημα. 
ά. -1 Γενάρη του 2016 - λεύτερη Πίνδος

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Να τρών' τα πικροκλάρινα

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=108062495920154&set=a.108061485920255.11582.100001492111524&type=3&theater

...5 ωρες πριν...να τρεχεις δίπλα στη λίμνη,να τρως την παγωμένη τη βροχή κατευθείαν στο πετσί σου και να βλέπεις το αποπάνω εικονιζόμενο γκρίζο θάμα,το λουσμένο μες στην απόκοσμη αύρα της πεντατονίας που φυσάει βόρεια απ' το Πωγωνι, μισό τσιγάρο δρόμο... 

Σταχτιά και γκρίζα η συννεφιά
σταχτιά και γκρίζα η λίμνη, 
εδώ, στην τύχη ο Γιαραμπής 
τίποτε δεν αφήνει, 

ορθώνει ολόγυρα βουνά 
να μη ρημάζει ο κάμπος
τις μνήμες τις προγονικές 
και το παλιό το λάμπος, 

και ρίχνει ατέλειωτες βροχές 
και χιόνι-αμβροσία 
να τρών' τα πικροκλάρινα 
με την πεντατονία.... 

 ά. - λεύτερη Πίνδος

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Οφέλια Κεϊρός




ΟΦΕΛΙΑ ΚΕΪΡΟΣ 
(Οφέλια Κεϊρός,η 19 χρονη -στην πρώτη γνωριμία τους- μούσα τού ποιητή Φερνάντο Πεσόα,του ποιητή με τα 73 ονόματα...οι ποιητές υπάρχουν χάρη στις ζωντανές μούσες τους)
Για σένα, Οφέλια Κεϊρός, μικρή
 Πορτογαλέζα αμάραντη κι αθώα, 
τις νύχτες πάνω απ' την Ιβηρική
πόσα ποτάμια πέρασε ο Πεσόα,

 και πεζολάτης έφτασε ως τ' Απένινα
στα ξέπλεκα μαλλιά σου τα εβένινα...!


Πικρό στο στόμα θα 'χε το κρασί,
κόντρα θα εδιάβηκε στον κρύο Γραίγο, 
στ' άστρα, για σένα,Οφέλια μικρή,
θα ορκίστηκε απάνω απ' το Τολέδο,
  
 με τα εβδομήντα τρία του τα ονόματα
φτερά ψηλά στους ώμους του θεόρατα!!!

ά. 14 Γενάρη του 2016
 

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016

Οφέλια Κεϊρός, μικρή . . .

 
...Οφέλια Κεϊρός...η 19 χρονη -στην πρώτη γνωριμία τους- μούσα τού ποιητή Φερνάντο Πεσόα...του ποιητή με τα 73 ονόματα...


Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Μια τζούρα απέθαντη ουτοπία . . .

 
...οι σκοτεινές αιθουσες των κινηματογραφων,ήταν τα μεγάλα φωτεινά καραβια της εφηβειας μας,εδώ στην επαρχία...οι καπεταναίοι τους,ένας-ένας, Θόδ. Αγγελόπουλος,Νίκος Παναγιωτόπουλος(χτες),"φεύγουν" ...
http://news.in.gr/culture/article/?aid=1500050867
Της νιότης μας οι αγαπημένοι
οι σκηνοθέτες,που εφήβους
στις σκοτεινές αίθουσες μέσα,
έμπλεους δέους, μέθης και ρίγους,
μας ταξιδέψανε σ' ωραία,
ολόφωτα, ανθηρά τοπία,
κι απ' το τσιγάρο τους μάς δώσαν'
μια τζούρα απέθαντη ουτοπία,
πεθαίνουν τώρα ένας-ένας,
εβδομηντάρηδες και βάλε,
κι εμείς, μονάχος του ο καθένας,
σαν και τους ήρωες στο φινάλε
των ταινιών τους, ίδια ολόιδια ,
ψάχνουμε ρίζα να πιαστούμε,
για μιαν ανάτασιν ακόμα,
ώσπου κι εμείς να βυθιστούμε
στο ολόφωτο, αιώνιο μαύρο ,
ταινίας βουβής που μοιάζει κάδρο...
ά. -12 Γεναρη του 2016 - λεύτερη Πίνδος 

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Είχα στο blog μου ένα κοντέρ . . .


..η σχωρεμένη -αγράμματη- μάνα, που από ένστικτο πάντα μ' ενθάρρυνε μικρόν στα πρώτα μου στιχογραψίματα...και με διάβαζε..και τωρα με διαβαζει, πάνω απ' τα σύννεφα...κι ας μη την έδειχνε ποτέ το κοντερ εδώ ακριβώς αποκάτω στο blog μου ετούτο, στο τελος της σελίδας...το οποίο κοντερ, τό κατήργησα-διέγραψα προχτες....αφού δεν μού 'δειχνε τη μάνα, δεν δούλευε καλά..
Είχα στο blog μου ένα κοντέρ, πού 'δειχνε τσάτρα-πάτρα 
και στο περίπου, από ποια της Γης περιοχή   
μπήκαν και με διαβάσανε -Βοστώνη, Αθήνα, Πάτρα, 
Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Κιλκίς, Κομοτηνή- 

αλλά ποτέ δεν μου 'δειχνε τη σχωρεμένη μάνα 
που ανελλιπώς με διάβαζε απ' τα σύννεφα ψηλά, 
μια μέρα ζοχαδιάστηκα και το 'κλεισα για πάντα, 
τη μάνα αφού δεν μού 'δειχνε, δεν δούλευε καλά, 

διότι η μάνα ανέκαθεν, με διάβαζε με ζέση, 
γράμματα κι ας μην ήξερε, η μάνα απ' τα βουνά, 
απ' τα δεκάξι π' άρχισα να γράφω, "αυτό μ' αρέσει 
 -μού 'λεγε", "το χτεσ'νό, Αγγελή μ' , δεν τό 'γραψες  καλά!",  


 και μ' άλειφτε όταν έγραφα, φέτες με μαρμελάδα,
 και το σκυλί που αλύχταγε, το τάιζε να  σιωπά,
είχα στο blog μου ένα κοντέρ, τό 'κλεισα χτες για πάντα, 
τη μάνα αφού δεν μού 'δειχνε, δεν δούλευε καλά. 
ά. -9 Γενάρη του 2016

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Μπαλάντα για το γείτονα



...μπαλάντα για το γείτονα....ο γείτονας, ζει σαράντα μετρα  παραπάνω   απ' το σπίτι της γυναίκας που εδώ και 30 χρόνια αγάπησε τρελά...παντρεμένος μ' άλλη, αυτός πια... παντρεμένη μ' άλλον ,κι αυτή που αγάπαγε.... με τις οικογένειές τους, αμφότεροι....αντικρυστά τα σπίτια τους... σαράντα μέτρα,κι ούτε....  
 Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ
Βγαίνει τις Κυριακές, πρωί,  
να πλύνει το μπαλκόνι, 
κι εσύ ρε καψογείτονα
πετάς σαν χελιδόνι 


μπαίνεις στα στήθια της βουτάς 
στον έμορφό της κόρφο 
και δέεσαι και κελαηδάς 
σαν μοναχός στον όρθρο,

και που λαλάς δε σε γρικά 
και που πονάς δε νιώθει  
είκοσι χρόνια στη φωτιά 
σε ψήνει εκεινο το "όχι" ,

μαύρο κι έρμο χελιδόνι 
σίδερο ψηλά στ' αμόνι 
γείτονα που τον νταλκά 
λίμνη έκανες βαθιά,  

  κύμα πάνω κύμα κάτω 
πας τη γειτονιά στον πάτο, 
και κανέναν δε ρωτάς, 
εισαι αντάρτης-έρωτας   

με φουσεκλίκια σταυρωτά 
εφτά ανεπίδοτα φιλιά
είκοσι χρόνια στο κλαρί   
χωρίς μιαν ώρα ανακωχή, 
  
μισός λειωμένος σαν κερί 
μισός χωμένος στο Δαφνί.
...................................... 
  Εσύ 'σουνα ασπούδαχτος 
κι εκείνη είχε προσόντα, 
μπορούν μαζί, ρε γείτονα, 
πουλάκι μ' ανακόντα;;;;   
 ά. - λεύτερη Πίνδος

Τα ιδιότροπα άλογα

  



video

 ΤΑ ΙΔΙΟΤΡΟΠΑ ΑΛΟΓΑ
Τα ιδιότροπα άλογα 
δεν έχουν γλιτωμό,
σπάνε τα χαλινάρια τους 
και πέφτουν στο γκρεμό, 

σαράντα νύχτες πέφτουνε 
σαράντα οργιές βαθιά 
σαράντα μαύρα χώνονται 
στ' αστήθι τους σπαθιά, 

φωτίζουν καθώς σβήνουνε, 
το μαύρο ουρανό. 
Τα ιδιότροπα άλογα 
δεν έχουν γλιτωμό. 
ά. 
http://gr.rbth.com/…/bisotski_o_athanato_roso_trobadoyro_19…..Βλαντίμιρ Βισότσκι , μέγας Ρώσος τραγουδοποιός...όπως όλοι οι αληθινοί καλλιτεχνες, δεν ποίησε το έργο του , αλλά το βίωσε, κάηκε σαν λαμπάδα, πέθανε στα 42 του από συνδυασμό αλκοόλ και μορφίνης...Τα Ιδιότροπα Άλογα, είναι η ζωή του συμπυκνωμενη σ' ενα τραγούδι...και το προφήτεμα του θανάτου του..

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

Απ' την Καμάρα μην περνάς . . .

  




   
Τι θέλεις πες μου και περνάς  απ' την Καμάρα , φως μου,
μικρή μου αγγελοκάμωτη,  μοσκοβολιά του δυόσμου;
 Zηλεύουνε τα μάρμαρα το φέγγος της ματιάς σου 
 μελαγχολούνε οι πεσσοί με την κορμοστασιά σου,
 
 κι όλο φοβάμαι σαν περνάς,τη δύστυχη αψίδα, 
 της κουρελιάζεις το ηθικό,της παίρνεις κάθε ελπίδα,
 των οματιών της σκιάζομαι μην πάρει μάνι-μάνι 
κι απ' την απελπισία της βουτήξει στο λιμάνι...
Αχ! τους αρμούς της Πλάσης γύρνα κοίτα τους 
πώς τρίζουν σαν σε βλέπουν απ' τη ζήλεια τους! 

Αν σ' έκανε η μάνα σου, σαν οπτασία ωραία,
γίνε και μεγαλόψυχη,μωρό μου, με τ' αρχαία,
 απ' την Καμάρα σαν περνάς,για λίγο ν' ασχημαίνεις,
 αλλιώς απ' άλλο πέρασμα, σπίτι σου να πηγαίνεις,
 
γιατί φοβάμαι σαν περνάς ,τη δύστυχη αψίδα, 
 της κουρελιάζεις το ηθικό,άπονη δεσποινίδα
φοβάμαι και τα νιάτα μου, μην έβγω μάνι-μάνι  
στη φεγγαρόστρατα ο τρελός μια νύχτα πυροφάνι..
Μ'  αρρώστησες κι ούτε γιατρό δεν ρώτησα 
μικρή μελαχρινή Σαλονικιώτισσα... 
ά. -7 Γενάρη του 2016 


  

Στην Τσιμισκή, ο Έρωτας




ΣΤΗΝ ΤΣΙΜΙΣΚΗ Ο ΕΡΩΤΑΣ
Α! η νύχτα ,η τρίσβαθη η νυχτιά, μικρό μου,πώς σου μοιάζει, 
στ' Αποσπερίτη το χρυσό μαχαίρι σαν σφαδάζει, 
ξέπλεκα αυτή, ξέπλεκα εσύ, τα μαύρα σας μαλλάκια
τα ρίχνετε στα Γιάννενα,να τα 'χω για σκαλάκια 

 νά 'ρχομαι  Δρίσκο, Γρεβενά,Βέροια, Σαλονίκη, 
 ω! θά 'ρθω απόψε,μάτια μου,μη λείψεις απ' το σπίτι,  
στην Τσιμισκή στον  Έρωτα δεν δίνουν φράγκο νοίκι
όσοι αγαπάνε  και γυρνούν σαν τρελαμένοι λύκοι.

Α! η νύχτα η τρίσβαθη η νυχτιά, μικρό μου,πώς σου μοιάζει, 
μέσα σου σαν θα χάνομαι, κι ας σβήσω δεν με νοιάζει, 
μισή γκαζιά, σαν αγαπάς , ο κόσμος όλος κι όλος, 
δώδεκα ευρώ πετρέλαιο κι εφτά τσιγάρα δρόμος 

Γιάννενα, Δρίσκο, Γρεβενά,Βέροια, Σαλονίκη, 
έρχομαι απόψε, μάτια μου, σαν άστρο απ' το φεγγίτη,  
στην Τσιμισκή ο  Έρωτας  δεν παίρνει φράγκο νοίκι,
πουλιά είναι εκείνοι που αγαπούν και τρελαμένοι λύκοι

ά. - 2 Γενάρη του 2016

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Ο Άραχθος, τα Φώτα

 (...στις φωτογραφίες, κάτω απ' τους στίχους: αγιασμός των υδάτων, σήμερα στον Άραχθο, στο γιοφύρι της Πλάκας...οι άνθρωποι άγιασαν τα ύδατα, ή ο Άραχθος άγιασε ανθρώπους και Σύμπαν...;;;) 

 Παλληκαράκι ο Άραχθος κατέβαινε όλο βιάση! 
Τα ρούχα του είχε απ' το πρωί ντυθεί τα πιο καλά 
τα παστρικά, να 'ν' όμορφος και σένιος στο γιορτάσι 
των Φώτων , όπου τ' Άγια του θ' αγιάζανε νερά.

Κι εφρούμαζε σαν τ' άλογο που ολόρτο στο παζάρι, 
τα χρυσαφένια, ολόλαμπρα, φορώντας χαϊμαλιά,  
να ευχαριστήσει τον βαρύν , τηράει, τον καβαλάρη 
που οκνός στρογγυλοκάθεται στη σέλλα του ψηλά, 

κι επήδαε και τινάζονταν κι ωσάν θεριό εβογκούσε 
'τούτος που ακόμα κι απ' αυτόν το Γιαραμπή ψηλά, 
τι 'ναι ζωή κι ορμή και Φως, καλύτερα νογούσε, 
έτσι που απ' τα μικράτα του, γυρνούσε στα βουνά . 

Όσο που σαν συνάχτηκε στη μια, το ποίμνιο, όχθη, 
το καλυμαύχι ανόρεχτα άμα φόρεσε ο παπάς, 
πώς ίδια εγείρονται οι πιστοί, έτσι κι αυτός σηκώθη 
ο Άραχθος καταμεσής της κρύας της ποταμιάς, 

και μάρτυράς μου η πάνσεπτη η πέτρα, η γκρίζα αφέντρα
της Πίνδου, που 'ναι πάνω από ανθρώπους και θεούς,  
χίλια κι ακόμη πιο ψηλά πάνω εσηκώθη μέτρα, 
τόσο που η κοίτη, τούς γλαυκούς έσμιξεν ουρανούς, 

κι όλοι το μέγα εθάμαξαν το υδάτινο πλοκάμι 
και πιότερο ο παπάς με μιαν απόγνωση βουβή,
που πάνω απ' Άγιους και  Θεό υψωμένο το ποτάμι 
τη Τζουμερκιώτικη έλουσε ολοτρόγυρα αχλή. 

Κι αντίς ν' αγιάσουν τα νερά, με τους σταυρούς οι ανθρώποι, 
 και με ψαλμούς και προσευχές στην ακροποταμιά,
ψάλτης, θεός κι αρχάγγελος στου αιθέρα τη μετόπη, 
ο Άραχθος  τούς άγιασε , τούς μέρωσε γλυκά,  

πώς μερωμένα εστέκανε στις όχτες του τα δέντρα, 
ψηλοί ασκητές αγέρωχοι στους άγριους τους καιρούς! 
Ναι ! μάρτυράς μου η πάνσεπτη η πέτρα, η γκρίζα αφέντρα
της Πίνδου, που 'ναι πάνω από ανθρώπους και θεούς ! 
ά. - 6 Γενάρη του 2016 - λεύτερη Πίνδος






 






Πυρετός



Το 'ξερε δεν θα στέριωνε ποτέ και πουθενά, 
σαν το δροσάτο εγύρναγε το κύμα της θαλάσσης, 
μια βλάβη -ανήκεστη θαρρείς- στα εγκεφαλικά 
τα κύτταρα, τού αλλοίωνε των νεύρων τις συνάψεις 

κι ήθελε σφόδρα ν' αγαπά και να τον αγαπούν 
βαθιά, τρελά, παράφορα, συνέχεια και με πάθος, 
αληθινά, ανυπόκριτα, και, κατά το δοκούν, 
ποτέ όμως κτητικά -αυτό το θεωρούσε λάθος- 

με πυρετό ακατέβατο λοιπόν τριάντα εννιά, 
αγάπαγε,αγαπιότανε, επί μονίμου βάσης. 
Το 'ξερε δεν θα στέριωνε ποτέ και πουθενά, 
σαν το δροσάτο εγύρναγε το κύμα της θαλάσσης. 
ά. - 6 Γενάρη του 2016

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

Οι Άγιοι στον τόπο μου

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΟΥ  

Οι Άγιοι στον τόπο μου 
είναι αισθηματίες, 
δεν τους χωράνε οι εκκλησιές
κι οι αγιογραφίες. 

Τη νύχτα , τα γλυκά τους αμαρτήματα 
παντιέρες στην αστροφεγγιά κρεμάνε,  
τη μέρα, στ' ανθισμένα τους τα μνήματα 
βαρύ ρακί τις μνήμες κοινωνάνε, 
κι ύστερα με το τσίπουρο στα χείλη 
με της οξιάς τ' αμάραντο ζεμπίλι
φυτεύουν την αγάπη στα βουνά, 
τ' αγέννητα να βγούνε τα παιδιά 
αντάρτες, σαν καρπίσει ο Έρωτας.   

Οι Άγιοι στον τόπο μου,  
σαλπάρουν στο Ζαγόρι,
κι οργώνουν τα Βαλκάνια
με πέτρινο βαπόρι.  
ά. -λεύτερη Πίνδος- 5 Γενάρη του 2016 




Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Ωσάν το σκύλο των άστρων,του Καρούζου


Στο δυό επί τρία κλειδώνονταν δωμάτιο
και το κλειδί άμα πέταγε στην άβυσσο,
του Στίχου το γλαυκό φορούσε ιμάτιο
και το μαβί της Μελωδίας πουκάμισο,
 
ξημέρωνε,απουσίαζε, ξενύχταγε, 
Τη Λέξη από τα σύμπαντα διακόνευε, 
κι ωσάν το σκύλο του Καρούζου αλύχταγε
-των άστρων το σκυλί, που εγιατροπόρευε 
 
την τρυφερή ψυχή του την ευαίσθητη 
απ' την ημέρα ακόμα που γεννήθηκε 
βοριάς,και μίαν όμοιαν μ' ανεπαίσθητη 
αύρα, ζωή, σαν των πολλών, αρνήθηκε. 
ά.

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Στο πάρκο του Θερβάντες-Ναύπακτος,30 Δεκέμβρη του 2015



....όπου χτες 30 του Δεκεμβρη, περαστικός στις 3 το μεσημεράκι απ' την πανέμορφη Ναύπακτο, βρεθηκα στο πάρκο του Θερβάντες...κι άμα φωτογραφισα τον Σπανιόλο γιγαντα του πνεύματος, ανηφορίζοντας συναντησα μια κυρούλα την ωρα που χωνόταν σ' ενα αμάξι, κουβαλώντας 2-3 λαμπάδες κι ένα μπουκάλι λάδι...προφανώς πήγαινε στην εκκλησιά να ..ταχτοποιήσει το προγραμματισμένο της αλισβερίσι με τους Αγίους...πέντε βηματα παρακάτω, ο Άγιος του πνεύματος, ο μέγας Θερβάντες, ολομόναχος κι ωραία παραδομένος στον άνεμο, στο κύμα και στη  μοναξιά των  Αιώνιων Ρομαντικών Τρελών Της Πέννας....θά 'ρθει -σκέφτηκα- καιρός , που σ' όλη τη Γης, αυτούς και μόνο τους παγκόσμιους Άγιους θα προσκυνάμε: τον Θερβάντες, τον Όμηρο,τον Γκαίτε,τον Παγκανίνι,τον Πλάτωνα,τον Νταβίντσι...
  
Κυρά μου Ναυπακτιώτισσα, 
πού πας με τις λαμπάδες 
και με το λάδι στον τορβά
να κάνεις τεμενάδες 

στην Παναγιά και στο Χριστό 
και στους Αγίους Πάντες; 
Άμε στο μικρολίμανο 
στο πάρκο του Θερβάντες   

να προσκυνήσεις το Υψηλό, 
το Φως,τ' Άφθαρτο Πνεύμα, 
να δεις πώς κάνει ο γίγαντας 
Σπανιόλος στ' άστρα νεύμα  

να φέγγουν να συντρέχουνε 
την έρμη ανθρωπότη, 
-φτωχό από λάσπη και καημούς 
αιώνιο Δον Κιχώτη-  

να περπατάει  στα σκοτεινά
στο Γραίγο και στο κύμα
πότε σε μάχη κι όλεθρο
πότε σε μέγα βήμα,   

Σωκράτης, Γκαίτε,Πλάτωνας,  
Νταβίντσι, Παγκανίνι,   
πίσω απ' του Ομήρου τον ντορό 
να φτάνει ως τη Σελήνη, 

αυτή η έρμη η ασκόλαγη  
η λάμπουσα ανθρωπότης,
αυτός ο τάλας ο άνθρωπος 
ο μέγας Δον Κιχώτης,  

που τυραγνιέται , ανθοβολά
κι αγιάζει μες στο μόχθο 
κι ύστερα πάλι ορθόψηλα 
στου Οράματος τον όχτο  

προφήτης, μύστης , δαίμονας, 
κι αρχάγγελος , χορεύει, 
πέφτει, ματώνει, γδέρνεται,
και πάλι ορθός παλεύει, 

μέχρι στης Μοίρας να χαθεί 
τις άγιες Συμπληγάδες. 
Κυρά μου Ναυπακτιώτισσα, 
πού πας με τις λαμπάδες....; 
ά. -30 Δεκέμβρη του 2015 - Ναύπακτος